9 januari - Mauretanië

Nouadibou stelt niet veel voor, maar heeft wel supermarkten waar we de prijzen kunnen vergelijken. We komen al snel tot de conclusie dat het hier duurder is dan in Marokko (en niet alleen voor eten). Vanaf Nouadibou willen we de trein naar Choum nemen. We hadden al wilde verhalen gehoord en gelezen over de trein, dus zijn we vroeg naar het 'station' gegaan om de boel te bestuderen. We worden gedwongen om een kaartje te kopen, terwijl wij dachten dat de wagon gratis was. Maar blijkbaar snapten ze daar niet dat wij in de goederenwagon wilden, want achteraf werd duidelijk dat je alleen voor het personengedeelte moest betalen. We hebben toen 2 jongens blij gemaakt met onze kaartjes. Bij het station hebben we lang in het zand gewacht en raakten aan de praat met een stel jongens. Eindelijk kwam er een trein voorbij, in de andere richting en die was inderdaad lang! De wagons leken te overzien...en toen 'onze' trein kwam, is het ons ook goed gelukt om al onze spullen in de wagon te heisen. Dit hadden we dan ook van te voren goed doorgenomen (tassen en fietsen apart, Dirk eerst erin en ik vanaf beneden alles aangeven).   Daar zitten we dan met 3 anderen in een ijzererstwagon in de langste trein van de wereld. Het grootste probleem is stof. Verder lukt het ons zowaar om wat te slapen en zijn we op tijd wakker, zo tegen 3 uur voor de stop in Choum. Weer volgens onze strakke planning alles eruit. Dit was lastig, want het was stik dongker, omdat de maan ook al onder was. Maar alles lukte en we liepen de 500m naar Choum. Hier konden we tegen betaling op een matras bij een gezinnetje nog wat slapen.   De volgende dag begonnen we onze tocht over onverhard terrein naar Atar. We wisten dat we zoveel mogelijk links aan moesten houden en hadden ook geen probleem met de weg te vinden. Het was wel veel lopen, vanwege het zand en daarom hadden we de eerste dag ook 'maar' 56 km op de teller. De volgende dag begon ook met veel lopen, maar daarna werd het beter, met rotsachtige wegen. De klim ging ook wel redelijk, daar lag tenmiste geen zand. Het was ook een mooie klim en daarna was de weg best goed. En tot onze grote verbazing begon bij een dorpje 25km voor Atar ineens asfalt. Dus zoefden we naar Atar. Vanaf daar hebben we een uitstap naar Chingetti gemaakt. Hier gaat een redelijk goede onverharde weg naar toe en tijdens de klim ligt er zelfs 4 km asfalt. het is dan ook wel een stijle klim en een deel van de weg is al weggeslagen door vallend gesteente.   In Chingetti boeken we een kamelentocht, helaas leidt deze niet door de Wadi en viel het ons tegen. Bovendien is zo'n zadel slecht voor fietsbenen. We hebben zelf lopend nog even de duinen verkend, want die zijn wel indrukwekkend! Vanaf Atar ligt er een goede weg naar naar Nouakchott, eerst via wat canyonachtige bergen, daarna groener landsschap, maar vanaf Akjout wordt het kaler. Er zijn wel veel auberges waar je wat kan drinken. Toen wij stopten kregen we een uitnodiging voor de thee en aten ook een hapje rijst met geit mee. Erg leuk om te zien hoe ze leven. De laatste 60 km had veel zand en het zand dwarrelde over de weg en beperkte het zicht. Gelukkig wel windmee, dus niet zo'n last van de zand. Nouakchott valt ons tegen, geen moderne stad, met name veel stof en troep en weinig te beleven.