Reisverslagen!      home      overzicht verslagen

Vanaf Niamey gaan we verder naar het oosten, dat betekent dus nog steeds wind tegen en soms gaan we maar 12 km/u. Het eerste stuk heeft echt mooi asfalt en zo komen we al snel langs Dosso en Dogondoutchi waar genoeg te koop is, zeker als de bussen van en naar Niamey net langs komen. Helaas hebben we vlak voor Birni Konni pech en gaan we uiteindelijk met de bus terug naar Niamey. Na een week kunnen we weer fietsen met nieuw material dat door onze lieve familie naar ons is toegestuurd. In plaatsjes als Galmi en Madaoua kunnen we makkelijk aan eten en water komen. Vanaf Guidan Roumji wordt de weg slechter, eerst alleen nog gaten maar later ligt er op grote stukken geen asfalt meer. Zeker het stuk voor Maradi is slecht en zeer stoffig, niet leuk fietsen met al dat vrachtverkeer dat op weg is naar Nigeria.

Gelukkig wordt het na Maradi beter en rustiger. Zinder valt ons tegen, misschien omdat we er op vrijdagmiddag waren en alles dicht was. Het is een onoverzichtelijke stad en we hadden er niet zo lang hoeven ronddolen, want in het plaatsje Mirria 20 km verder is ook alles te koop zoals groente, fruit en yoghurt. Deze plaats ligt bij een oase, net als Guidimori en Guidigui. Erg mooi om te zien die groen stukken tussen het verder dorre landschap.

Na Goure wordt de weg smaller en nog rustiger. We komen langs Guidimaria, ook aan een oase waar we zelfs kaas kunnen kopen en een man op ons af komt rennen met een papaya, hmmm! Er blijkt nog een plaats te zijn die niet op de kaart staat maar waar we koel drinken kunnen kopen, dit wordt koel gehouden door natte jute zakken. Naast frisdrank drinken we ook veel thee en warme melk dat gek genoeg bij 40 graden erg lekker is en overal te koop.

Maine Soroa is weer een echte grensplaats waar ze meer in nigeriaans geld betalen dan in CFA's. Het laatste stuk naar Diffa is saai, weinig dorpjes, alleen wat herders met geiten en koeien. In Diffa is 1 hotel die 13000 voor de kamer vraag, veel te veel en Dirk weet dat naar 8000 CFA te krijgen. In Diffa kunnen we ongestoord rondslenteren en op straat eten. Hier wisselen we bij een winkeltje wat CFA's voor nigeriaanse Naira's (1000 CFA = 250 N). De grensovergang is ook simpel, aan de ene kant van de brug zit de Nigereense post en aan de andere kant de Nigeriaanse. Ze zien niet vaak toeristen en vinden het allemal reuze interessant en doen helemaal niet moeilijk. Bij de Nigeriaanse post horen we dat we eventueel via Baga met de boot naar Tsjaad zouden kunnen, dus daar gaan we maar heen. Eerst moeten we nog via een onverharde weg naar Damasak.

In Nigeria is het toch anders dan verwacht, het lijkt een vergeten gebied. Er is minder te koop dan in Niger terwijl daar allerlei produkten uit Nigeria te koop waren. Ook is er nergens telefoon of elektriciteit ( behalve via generatoren). We gaan via een asfaltweg richting Baga, maar halverwege is deze weg bijna verdwenen en moeten we zelfs stukken lopen. Ook zijn hier geen echte waterpompen, maar lijkt het water via een buis toch op een of andere manier uit de grond te komen, beetje vaag. De mensen reageren enthousiast maar ze rennen allemaal op ons af en we worden complete omsingeld, zo hebben we het nog nooit meegemaakt, zelfs volwassenen staan te dringen om een glimp van ons op te vangen.

In Baga aangekomen blijkt dat de haven nog een stuk verder is. Na een hele speurtocht komen we bij een dorp waar een douanepost is. Maar niemand blijkt echt te weten hoe het werkt met de boot. Er zou een boot gaan naar Bol, en vanaf daar dan misschien een boot naar N'djamena. We gaan terug naar Baga waar we via de politie een overnachtingsplaats vinden. Ondertussen besluiten we dat het met de boot te vaag en te omslachtig is en toch maar over land te gaan, ook al hebben we geen visum voor Kameroen. De volgende dag fietsen we dus met windmee richting Dikwa en dan later via een slechte asfaltweg naar de grens.

De Nigeriaanse grensbeamtes zijn weer zeer geinteresseerd en bieden ons thee en broodjes aan, dus het duurt even voordat we verder kunnen. In Kameroen wisselen we onze Niara's en gaan op zoek naar de grenspost, spannend zonder visum. Maar niks geen problemen, we krijgen een gratis tranis-visum om naar N'djamena te fietsen. Zorgen voor niks dus!

De volgende dag komen we ‘s avonds in N'djamena aan. De grensovergang was simpel en kostte alleen wat papierwerk en 2000 CFA. We moeten ons nog in N'djamena melden. Een goedkope slaapplaats vinden is lasting, we belanden in een vage auberge, maar de volgende dag gaan we kamperen bij ‘ la Caravelle ', lekker goedkoop. N'djamena is een stad zonder elektriciteit, het is er ooit geweest aan de kabels te zien, maar werkt dus niet meer. Alles gaat op generatoren, en dat voor een hoofdstad!!! Ook het internet werkt niet echt, er is vaker geen connectie dan wel en ook telefoons zijn moeilijk te vinden. Wel is er van alles te koop en is er een luxe patisserie…. Nadat we ons visum voor Kameroen hebben gekregen gaan we gauw verder naar Kameroen.